Voorbij de verkiezingen voor het Europees Parlement

Voorbij de verkiezingen voor het Europees Parlement







Voorbij de verkiezingen voor het Europees ParlementHet eerste seizoen van Debatcentrum De Grens zit er op. Enkele ‘schoonheidsfoutjes’ daargelaten denk ik dat we mogen spreken van een geslaagde start. Van die ‘foutjes’ gaan we leren om het volgend jaar nog weer beter te doen. ‘Op je hoogtepunt beginnen’ is ook treurig. Het kan altijd beter en dat zijn we dan ook vast van plan!

De Grens is een debatcentrum van en voor de regio. Europa is niet de regio, maar wel van grote invloed. Ook in de regio ontkomen we niet aan de EU. Tot halverwege de jaren ’90 beschouwde de bevolking van de lidstaten de EU als vanzelfsprekend, maar sindsdien is de weerstand gegroeid en gegroeid. Je kunt je afvragen waarom. Uiteindelijk heeft de unie vijfenzeventig jaar vrede gebracht en ook de welvaart is mede te danken aan dit samenwerkingsverbond van landen.

 

Serie over de EU

De EU zou ondemocratisch zijn en een instrument voor politici om de zakken te vullen. Het zou besluiteloos en machteloos zijn. Een log instituut. Tegelijkertijd wordt de de EU gezien als dictatoriaal. Een instrument om soevereine landen met haar burgers te ketenen. Geen idee wat daar van waar is en wat niet. Zeker is wel dat de wegen van de EU vaak ondoorgrondelijker zijn dan die van God. Buiten de politici en ambtenaren die actief zijn in Brussel en enkele specialisten weet eigenlijk niemand hoe die EU precies functioneert. Vandaar dat we op de site van Debatcentrum de grens een serie zijn gestart waarin we deze raadselen enigszins trachten te ontrafelen. Klik hier voor het eerste artikel.

 

Gemeente Maashorst?

Terugblikkend op het eerste seizoen nog het volgende. We zijn op 4 november van start gegaan met een debat over het samengaan van Uden met Landerd, dat toen nog in de kinderschoenen stond. Inmiddels is het de realiteit – wie beweert dat de politiek stroperig en traag is? – en ook het eerste schandaal is een feit. Mag de nieuwe gemeente zich ‘Maashorst‘ gaan noemen. Bestuurders en politici roepen natuurlijk volop dat wij als ‘bevolking’ of als ‘burgers’ mogen gaan meebeslissen over de inrichting van de nieuwe gemeente, maar vooralsnog lijkt dat niet veel verder te gaan dan wat semi-positieve berichtgeving, onder andere uitgevent via het twitteraccount @opwegMaashorst.

 

De gezonde Foodcourt

De komst van het Foodcourt bij en van de toegangswegen naar Uden was voor ons aanleiding voor de vraag hoe ‘gezond’ het beleid van de gemeente Uden is. Het grappige is dat veel Udense burgers het idee hadden dat wij de komst van die vreetschuur wilde tegengaan. Met veel kinderlijk verongelijkte reacties op sociale media – met name Facebook – tot gevolg. De Udense burgers vochten als leeuwen voor hun ‘democratisch’ recht om zich vol te proppen met ongezonde vettigheid als zij dat wilden. Maar dat was het punt dus helemaal niet, zoals u hier leest in het verslag van die bijeenkomst.

 

Provinciale Verkiezingen

In de aanloop naar de woensdagavond bijeenkomst met betrekking tot de verkiezingen voor de Provinciale Staten ontdekten we dat Form voor Democratie bij geen enkele gelegenheid de moeite nam om hun standpunt te komen verdedigen. Hun standaard reactie luidt: ‘Om ons moverende redenen kunnen wij uw bijeenkomst niet bijwonen.’ Ondanks hun afhaken en zonder dat helemaal duidelijk was (en is) wat ze precies met de provincie willen, werden ze landelijk wel de grootste partij. Het verslag van die avond.

 

Prettige vakantie!

Daarmee zijn we aan het einde gekomen van de eerste reeks bijeenkomsten. Voor volgend jaar willen we de frequentie van de bijeenkomsten omhoog brengen en op voorhand een programma presenteren. Daar gaan we de komende tijd met het hele redactieteam keihard aan werken. Voor nu wensen we u alsvast een prettige vakantie. Tot mails in augustus en tot ziens in september.

Schrijf je in voor de nieuwsbrief!

En krijg het boek

‘zoete inval. Als in Uden de pot kookt, bloeit de vriendschap.’

cadeau.

 

Boek Zoete Inval

Het begin van een zoektocht naar de zin van de EU

Het begin van een zoektocht naar de zin van de EU













Het begin van een zoektocht: Is de EU nu wél of niet geslaagd?

Een veelgehoorde klacht over politiek in het algemeen en het Europees Parlement in het bijzonder is dat het veredelde praatgroepen zijn die niet tot overeenstemming en dus ook niet tot besluiten kunnen komen. Met name over het functioneren van het Europees parlement doen redelijk wat ‘spookverhalen’ de ronde. Het zou een erebaan zijn voor politici die op nationaal niveau hun sporen hebben verdiend en als dank daarvoor in de luwte van Brussel (en één keer in de maand Straatsburg) een erefunctie mogen bekleden. Het werk zou voornamelijk bestaan uit het opstrijken van enorme zakken met geld, recepties aflopen en wijntjes drinken. Vergaderingen in het parlement zouden vooral bedoeld zijn om de droes uit te slapen.

Door Rob Vrolijk

 

Nationaal hangen politici de vermoorde onschuld uit

De in de inleiding gebezigde clichés werden zaterdag 4 mei 2019 – naar ik vermoed met opzet – volop gebruikt door presentator/journalist Peter de Bie, in het goed beluisterde radioprogramma op zaterdagochtend: ‘Nieuwsweekend’. En ze werden hartgrondig bestreden door de twee afzwaaiende europolitici Wim van de Camp (CDA) en Dennis de Jong (SP). Nu staat de SP bepaald niet bekend als een EU-minnende partij, maar zelfs De Jong benadrukte dat het overgrote merendeel van de politici in Brussel keihard werkten. Van de Camp benadrukte ook nog eens dat: ‘Als het sommige ministers of staatssecretarissen wat te heet onder de voeten wordt, zeggen ze ‘ja, maar dat moet van Europa. Oud-politica Neelie Kroes voegde hier in de uitzending van  M op 6 mei – zonder overigens direct te refereren aan de woorden van Van de Camp – dat die wettelijke besluiten veelal ook nog eens afkomstig waren van die ministers of staatssecretarissen zelf.

 

Een ingewikkelde zaak

Een ander redelijk vaak opduikende verklaring voor de impopulariteit van de EU is dat de structuur van de beleidsbepalende organen en de procedures zo vreselijk ingewikkeld is, dat het voor experts en directbetrokkenen al moeilijk is om te begrijpen. Laat staan voor de gemiddelde Europese burger. Veel mensen denken dat het Europees parlement ongeveer als de tweede kamer functioneert, maar dat blijkt absoluut niet het geval te zijn. Soms passeren wetten wel zeven keer dezelfde instituten voordat ze al dan niet worden aangenomen. Omslachtig en bureaucratisch? Dat zeker. Maar je zou ook kunnen concluderen dat er met de grootste mogelijke zorgvuldigheid wordt gehandeld.

 

Schiet de journalistiek tekort?

En dan is er nog de journalistiek die ons burgers aan het handje zou moeten nemen om het geheel te verduidelijken en te duiden. Daarover zei politiek commentator Kees Boonman in het reeds genoemde radioprogramma: ‘de gemiddelde sportredactie van een grote krant in Nederland is groter dan het aantal correspondenten in Brussel, waar over het lot van 502 miljoen mensen wordt besloten.’ Ik ga ervan uit dat Boonman hier verwijst naar de sportredactie van een Nederlandse krant en over het totale aantal Nederlandse correspondenten in Brussel. Hoe dan ook, het zou wel eens een belangrijke oorzaak kunnen zijn voor het niveau van onwetendheid van de bevolking. We hebben het met z’n allen nu eenmaal te druk met het verdienen van onze boterham om uitgebreid onderzoek te plegen naar het hoe en waarom van de EU. Met de aantekening van mijn kant dat de moderne ‘Mensch’ in z’n vrije tijd toch vooral op zoek gaat naar verstrooiing en niet naar verdieping. Maar dat terzijde.

 

Gods wegen minder ondoorgrondelijk dan van de EU

Wat weet ik zelf eigenlijk van Europa, zo vroeg ik mezelf af in aanloop naar een bijeenkomst die we met debatcentrum De Grens wilde organiseren in de aanloop naar de Europese verkiezingen. Niet veel, zo ontdekte ik toen ik begon met inlezen. Ik was en ben geen tegenstander van de EU. Was en ben ervan overtuigd dat het ons – met name Nederlanders – heel veel voorspoed heeft gebracht. Bijna vijfenzeventig jaar vrede en economische voorspoed. Wat wil een mens nog meer? Vraag dat maar eens aan een Syrische vluchteling. Natuurlijk had ik ook mijn twijfels over het democratische gehalte van het instituut, maar waar het op dat gebied precies aan schortte wist ik dan weer niet. Ik vond die reeds genoemde maandelijkse verhuizing naar Straatsburg volstrekt belachelijk, denk dat Gods wegen minder ondoorgrondelijk zijn dan die van de EU en ik irriteer me mateloos aan europolitici die de zaak flessen. Maar dat heeft allemaal niets met het democratische functioneren van de EU te maken.

 

Vijfenzeventig jaar vrede

Ondanks de twijfels ben ik altijd wel positief blijven denken over de EU. Dat heeft – denk ik – voor een belangrijk deel te maken met mijn geboortejaar. Ik ben geboren in 1960 toen de EU nog de Eerste Europese Gemeenschap (EEG) heette en bestond uit de oprichtende landen België, Duitsland, Frankrijk, Italië, Luxemburg en Nederland. De EEG was op haar beurt weer een voortzetting van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal (EGKS). De gedachte achter die club was dat als we in Europa de productie van de essentiële grondstoffen kolen en staal onder gezamenlijk beheer brengen, we in de toekomst oorlogen als die van ’14 – ’18 en van ’39 – ’45 zouden voorkomen. Ik denk dat zelfs de grootste euroscepticus niet kan ontkennen dat die samenbundeling van krachten daar tot nog toe uitstekend in is geslaagd. Zoals reeds opgemerkt: we leven al bijna vijfenzeventig jaar in vrede samen in dit deel van Europa.

 

Hoe steekt de EU eigenlijk in elkaar?

Maar ook op andere vlakken is Europa een uitstekend instrument. Zeker een land als Nederland stelt internationaal niets voor. De economie vaart er over het algemeen wel bij. En verlangen naar een vroeger dat nooit heeft bestaan, is voor mij geen optie. Die goede, oude gulden bijvoorbeeld kon zich enkel zo sterk manifesteren omdat we onderdeel uitmaakten van die vermaledijde EU. Afschaffen is idioot. En onsje minder dan? Wellicht. Maar wat gaan we dan precies afschaffen en hoe gaan we dat dan doen? Ik heb nog niet eens bij benadering een idee hoe die EU in elkaar steekt. Laat staan hoe je daar verandering in aanbrengt.

 

Het begin van een zoektocht

Voldoende redenen om eens op zoek te gaan. Hoe werkt die EU eigenlijk. Welke instituten zijn er en hoe functioneren die? Wie maakt er de dienst uit? Hoe gaat het er in het parlement aan toe? Wat is de opdracht van bijvoorbeeld de politici in het Europees Parlement. Zit iedereen er alleen maar om het belang van zijn of haar eigen land te behartigen? Of zijn het landsgrens overstijgende doelen die ons Europeanen in z’n algemeenheid betreffen? Wat voor instituten kent de EU en wat is hun doel? Ik ben benieuwd.

Schrijf je in voor de nieuwsbrief!

En krijg het boek

‘zoete inval. Als in Uden de pot kookt, bloeit de vriendschap.’

cadeau.

 

Boek Zoete Inval

De ‘huup, huup Barbatruuk’ van de gemeentes Landerd en Uden!

De ‘huup, huup Barbatruuk’ van de gemeentes Landerd en Uden!

De ‘huup, huup Barbatruuk’ van de gemeentes Landerd en Uden!De eerste bijeenkomst die we met Debatcentrum De Grens organiseerden op 4 november 2018 betrof het voornemen van de gemeentes Landerd en Uden om te fuseren. Van een definitief samengaan was officieel nog geen sprake. Het betrof een gezamenlijke raadsvergadering van de twee gemeentes. Om een beetje aan elkaar te snuffelen. Een activiteit die de raadsleden van de twee gemeentes tot op de dag van elkaar lijken te hebben doorgezet. Aan elkaar snuffelen tijdens uiteenlopende ludieke en vooral leuke activiteiten. Denk bijvoorbeeld aan het gezamenlijk – of deed de één het nu juist bij de ander? Daar wil ik vanaf zijn) beschilderen van de stoep voor de raadhuizen. Een activiteit waarvoor je normaal gesproken last krijgt met justitie, maar die is toegestaan tijdens zo’n politieke snuffelstage.

Door Rob Vrolijk

In de periode waar ik het over heb echter, werden de mogelijkheden nog slechts verkend. Er werd ook nog niet gesproken over dé gemeente Maashorst, maar over ‘een Maashorstgemeente’. Een doorzichtige poging om het luchtig en vrijblijvend te houden. Slechts bedoeld om het ‘beestje voor het moment een naam te geven.’ Zonder enige bijbedoeling. Maar je hoeft geen hogere communicatiekunde te hebben gestudeerd om te begrijpen dat de geesten toen al rijp werden gemaakt voor de literaire wisseltruc waarbij de woorden in een andere volgorde worden geplaatst volgen de methode ‘huup, huup Barbatruuk’.




Dat gaan ze niet doen …

Ik vermoedde wat er aan de hand was, maar tegelijkertijd hield ik het niet voor mogelijk. Natuurgebied De Maashorst ligt immers slechts voor een klein deel binnen de gemeentegrenzen van Landerd en Uden. Een substantieel groter deel ligt in de Bernheze en Oss. Een keuze voor de gemeentenaam Maashorst zou in mijn ogen potsierlijk zijn en leiden tot een stevige aanvaring met de deze gemeentes.

 

Een andere positionering

Tegelijkertijd begreep ik vanuit marketing-communicatief oogpunt wel waarom met name Uden voor die naam koos. Uden had met de vorming van Meierijstad de industriële, Veghelse boot gemist en zocht nu naar een andere positionering. Een rechtstreeks gevolg van die verschrikkelijke citymarketing die ons land nu al meer dan een decennium teistert. Maar dat is een ander verhaal. Het kwam Uden niet verkeerd uit om het woord ‘Maashorst’ in de nieuwe gemeentenaam te verwerken. Bij Maashorst denkt inmiddels ‘iedereen’ aan het natuurgebied waar ook kan worden gerecreëerd.

 

Is dit ‘The Italian Job’?

Daar nu zit ‘m een deel van het probleem. De bekendheid en misschien wel populariteit van dit natuurrecreatiegebied is een direct gevolg van financiële en andere inspanningen van de gemeentes Bernheze, Landerd, Oss en Uden. Deze vier hebben gezamenlijk enorm veel tijd en geld gestoken in de promotie van het natuurgebied en nu zouden twee daarvan er vandoor gaan met de buit. Een veelbeproefd recept in de bankroverswereld, maar toch geen manier voor Nederlandse gemeenteraden om met elkaar om te gaan. Zou je denken …

Enkele alternatieven op een rij


Terug naar het marketingconcept van het gebruik van de term ‘Maashorst’ in de nieuwe gemeentenaam. Hoe onbeschoft en aanmatigend ook, bleef ik het een begrijpelijke gedachte vinden. Er moest alleen wat verder over worden nagedacht en het eerst wat bij mij op kwam was heel voor de hand liggend en werd al gebruikt: ‘Een Maashorstgemeente’. Toegegeven, het klinkt een beetje lullig in de veelgebruikte combinatie ‘gemeente een Maashorstgemeente’. Maar tegelijkertijd bereik je je doel en sluit je die andere twee Maashorstgemeentes niet uit. Je bent immers slechts een Maashorstgemeente.

Geïnspireerd


Die gedachte inspireerde mij en ik bedacht nog wat andere mogelijkheden. ‘Klein Maashorst’, ‘Ook Maashorst’, ‘Best wel Maashorst’, ‘Net zo goed Maashorst’ of iets meer naar de waarheid ‘Net zo goed Maashorst, maar dan kleiner’ en ‘Waarom zouden we onszelf geen Maashorst mogen noemen?’. Dan zijn we de eerste gemeente met een vraagteken in de naam. Overigens begrijp ik dat Bernheze en Oss aanstoot zouden kunnen nemen aan deze laatste mogelijkheid. Dus die gaat het niet worden.




Zó stom zullen ze toch niet zijn?


Ik moet zeggen: de bestuurders van Landerd en Uden hebben er geen gras over laten groeien. Reeds aan het begin van het nieuwe jaar kondigde de burgemeesters Bakermans (Landerd) en Hellegers (Uden) aan dat de fusie definitief zou doorgaan. De naam van de nieuwe gemeente zou worden ‘Maashorst’. Het was als bij de uitslagen van het Brexitreferendum en de Amerikaanse verkiezingen. Je denkt vooraf: ‘Zó stom zullen ze toch niet zijn?’ En wat blijkt achteraf? … Inderdaad.

 

De poppen aan het dansen


Tja, en toen hadden we de poppen aan het dansen. De gemeentes Bernheze en Oss zijn – om het mild te zeggen – ‘enigszins gepikeerd’. Burgemeester Buys van Oss noemde de keuze voor de naam ‘intern complicerend en extern verwarrend’. Niet alleen vanwege het vele geld en inspanningen die de gemeente Oss heeft gestoken in de promotie van het natuurgebied en de verwarring ontstaat met de creatie van twee Maashorsten (Hebben we het nu over het natuurgebied of de gemeente?). Maar ze vond het ook bijzonder ongepast dat de bestuurders in Bernheze en Oss het nieuws moesten vernemen via de media: ‘We hebben onze verbazing uitgesproken dat beide gemeenten niet het initiatief hebben genomen om dit vooraf te delen in het Bestuurlijk Regioteam de Maashorst.’ Tussen de regels door zei ze: zo ga je niet met elkaar om.

 

Ook in Bernheze


Ook de gemeenteraad van Bernheze heeft sterk afkeurend gereageerd op de plannen van Landerd en Uden met het aannemen van een motie van D66. Hierrin pittige kritiek wordt geuit op het voornemen van de twee gemeentes.

De Utrechtse Heuvelrug

Onlangs bleek ook de voorzitter van de Adviescommissie Aardrijkskundige Namen – de emeritus-hoogleraar Ferjan Ormeling – geen enkel heil ziet in ‘Maashorst’ als gemeentenaam. Naast alle reeds genoemde bezwaren vindt hij dat je het alleen al om ‘redenen van goed nabuurschap’ uit je bolle hoofd laat.
Hij had ook een voorbeeld waar het mis is gegaan op dit punt. De betrokkenen bij de vorming van de gemeente Utrechtse Heuvelrug hebben spijt als haren op hun hoofd dat ze hun gemeente dezelfde naam hebben gegeven als het natuurgebied. Dus ook professor Ormeling zegt als het ware: ‘Doe dit niet. Keer om ongelukkige!’

 

Waarschijnlijk is de hobbel te hoog

De keuze voor de nieuwe naam ligt geheel en al bij de toekomstige gemeenteraad van het gezamenlijke Landerd en Uden. Daarover geen twijfel. Maar de minister van Binnenlandse zaken Ollongren kan dit besluit vervolgens voordragen bij de kroon voor goedkeuring, schorsing of zelfs vernietiging. Het vervelende voor Landerd en Uden is dat de minister op dit terrein wordt geadviseerd door de Adviescommissie Aardrijkskundige Namen. En de voorzitter van die club heeft in het Brabants Dagblad al gezegd dat hij er op voorhand vanuit gaat dat dit advies negatief zal zijn. Geen wonder dat het SP-raadslid Jan Raaimakers naar aanleiding van Ormelings mening de verwachting uitsprak ‘dat “Maashorst” vanzelf sneuvelt in procedures die gelden voor nieuwe gemeentenamen.’

 

Dan maar een prijsvraag

Tja, wat nu hè. Dat gaat hem dus niet worden. Als ik enige invloed had op de bestuurders van Landerd en Uden, zou ik hen adviseren om alvast een prijsvraag voor burgers klaar te leggen op de plank. Die kan dan direct worden uitgerold nadat ze vanuit Den Haag een definitief ‘nee’ hebben gekregen. Bijkomend voordeel: worden wij burgers uiteindelijk toch nog écht bij de besluitvorming betrokken. Want ook daarop valt – met nam in het Udense – het één en ander aan te merken.

Ik heb bij het schrijven inhoudelijk voor een belangrijk deel gebruik gemaakt van twee artikelen in het Brabants Dagblad: ‘Ook topadviseur fel tegen “Maashorst” als gemeentenaam’ en ‘Naam Maashorst voor nieuwe gemeente zit Oss nog steeds dwars: “Zo ga je niet met elkaar om”

Schrijf je in voor de nieuwsbrief!

En krijg het boek

‘zoete inval. Als in Uden de pot kookt, bloeit de vriendschap.’

cadeau.

 

Boek Zoete Inval